Châtel Reizen
Grossarl heeft het!
Datum: Vrijdag 14 december 2007
Nieuwsbron: Telegraaf
Auteur: Carolien Vlietstra
GROSSARL - We zoeken het steeds hogerop. Skidorpen, vaak ongezellig en kil, op 2000 meter hoogte waar geen boom te bekennen is. Vandaar brengen de skiliften de 'kilometervreters' nog eens naar 3200 meter. Van dit soort betondorpen zijn er al heel wat uit de grond gestampt. De prijzen zijn daar net zo hoog als het gebied zelf en rijzen nog verder de pan uit. Wij gingen op zoek naar een gebied dat wél betaalbaar is, maar toch ook sneeuwzeker en alles heeft om een wintersport te laten slagen. Een 'gemütlich' dorpje, om in de sfeer te blijven.
Het Oostenrijkse Grossarl is zo'n dorp. Beetje sceptisch zijn we wel wat de sneeuwzekerheid betreft, want het dorpje ligt maar op 920 meter. Ski-jas over de arm, die heb ik vast niet meer nodig, denk ik nog. We vliegen op Salzburg, fluitje van een cent. Een mooie rit door het Salzburgerland volgt. Bekende plaatsen als Zell am See, St. Johann im Pongau en Kaprun liggen op onze kronkelweg de berg op.
En dan de eerste blik van een witte bergtop. Jawohl, Schnee! We zitten niet hoog, maar het gaat toch goed komen. Zo'n drie kwartier na de landing rijden we Grossarl in. Het dorp ligt heerlijk in de zon en ziet er heel gezellig uit. Tal van terrasjes met schitterend uitzicht op de witte bergtoppen. Met een gloednieuwe gondel (nummer twee is dit jaar geopend) kun je de berg op. Tot 2000 meter maar liefst en daar is alles wit, tot ver in het voorjaar.
Ook blijkt dat Grossarl een echt familieskidorp is. We zien veel gezinnen de gondels uitstappen waar de skileraren al staan te wachten. Na een paar uurtjes weten we weer hoe het voelt om verzuurde bovenbeenspieren te hebben en is het tijd voor een welverdiend drankje. We zijn onderweg heel veel gezellige 'Stuben' tegengekomen, een luxeprobleem, de keuze is moeilijk. Tip: vraag aan de lokale bevolking welke de leukste is! In ons geval brengt dat ons in een héél klein huisje. Niet gemakkelijk te vinden, want er staat geen bord bij en het ligt een beetje buiten de piste. Dit plekje moet je gewoon weten, anders ski je er zo voorbij.
Het hutje is van Gletscher Franz, een 91-jarige ex-berggids en een regionale beroemdheid. Franz is de volmaakte gastheer. Als we de ski's uitdoen komt hij ons al tegemoet. Eénennegentig jaar, maar dat zou je hem nooit geven. Binnen staan alle soorten ski's en skischoenen; van oude houten latten tot de meest geavanceerde ski's en schoenen. De kamer is piepklein, er staan een hoekbank en een stapelbed. Weinig meubels, des te meer flessen schnaps. Erg lekker, maar we vragen toch maar een kopje thee. Franz schuifelt weg en komt even later terug met de sterkst ruikende thee die je maar kunt bedenken. Mijn ogen beginnen spontaan te tranen als ik de mok aan mijn mond zet. Franz was scheutig met de rum, dat is duidelijk. Naast de kop thee wordt ook nog een schnaps gezet, die ik dapper achteroversla. Te dapper misschien, want dat was een teken voor Gletscher Franz om er snel nóg een in te schenken.
"Zodat de kogel niet verroest", zegt de bergbewoner. Hij mag graag vertellen, ook over zichzelf. Elke dag loopt de krasse ex-gids nog de berg op. Niks moderne techniek. "Dit is dé manier om fit te blijven. Ik gebruik Steigfellen, een soort lappen die je onder de ski's bindt." Indrukwekkend en dat moet hij ook in zijn jongere jaren zijn geweest. " Dit huisje heb ik eigenhandig stukje bij beetje de berg op gesleept. Kijk maar, ik heb de foto's hier hangen."
Een beetje wankelend gaan we weer op pad, Franz heeft nog meer bezoekers. De rekening betalen mogen we niet. "Dit rondje is voor mij, kom morgen maar weer terug." Nu moet er wel snel gegeten worden en gelukkig is het lekkerste worstenbroodtentje ooit maar één afdaling verderop. Hier hebben ze wel tien verschillende variaties worst met heerlijke verse kaiserbroodjes. En, we blijven Nederlanders, het is er niet duur: voor frietjes en drinken bij de worstjes betalen we € 12,50. Daar hoef je in veel wintersportplaatsen niet om te komen...
Sneeuwmaker
Thomas Wirnsperger van de plaatselijke VVV is dé sneeuwmaker van Grossarl en omgeving en een groot liefhebber van de natuur. Thomas: "Wij houden niet van kunstmatige sneeuw. Daar zitten chemische stoffen in die schadelijk zijn voor het milieu, dus die gebruiken we hier niet. Wat wij gebruiken als er weinig sneeuw ligt en het vier graden vriest, is water. We spuiten op bepaalde plekken een waas van water omhoog, die dan vervolgens door de vorst zal bevriezen. Sneeuw dus. Dat verspreiden we over de piste." " Maar ", zo vervolgt onze vraagbaak, "als je een goede ondergrond hebt van een dikke laag ijs aan het begin van de winter, ben je verzekerd van een goed skiseizoen. Hier kun je skiën tot na Pasen, dan sluiten de liften. En dat is de laatste dertig jaar altijd zo geweest."
Bent u na het lezen van dit artikel ook helemaal enthousiast geworden over Grossarl? Kijk nu voor de beschikbaarheid van ons chalet Haus Alpina te Grossarl!
